Nove smernice Mreže evropskih nacionalnih registara za ambalažu (EUNR), kojima se preciznije objašnjava ko se prema Uredbi o ambalaži i ambalažnom otpadu (PPWR) smatra proizvođačem, a ko krajnjim korisnikom, posebno su značajne za primenu sistema proširene odgovornosti proizvođača (EPR). One bi trebalo da olakšaju razumevanje obaveza privrednih subjekata, naročito u složenim prekograničnim lancima snabdevanja u kojim njima nije uvek očigledno ko prvi stavlja ambalažu ili upakovan proizvod na tržište određene države.

Objavljivanje ovih smernica istovremeno je dobar povod da se postavi šire pitanje: zašto je svakoj državi potreban funkcionalan nacionalni registar proizvođača ambalaže? Ovi registri nisu samo administrativne baze podataka. Oni predstavljaju osnovu za utvrđivanje odgovornosti, praćenje količina ambalaže na tržištu, kontrolu ispunjavanja obaveza i pravedniju raspodelu troškova upravljanja otpadom. U nastavku donosimo pregled njihove uloge, iskustava evropskih zemalja i značaja koji će imati u primeni novih pravila PPWR-a.

Kakva je sada situacija u EU po pitanju nacionalnih registara?

Prema Uredbi o ambalaži i ambalažnom otpadu (PPWR), svih 27 država članica Evropske unije u obavezi je da uspostavi nacionalni registar proizvođača ambalaže. Proizvođači moraju zasebno da se registruju u svakoj zemlji u kojoj prvi put stavljaju ambalažu ili upakovane proizvode na tržište.

Međutim, Evropska mreža nacionalnih registara ambalaže (EUNR) trenutno okuplja predstavnike iz 16 zemalja: Austrije, Belgije, Češke, Danske, Estonije, Finske, Francuske, Nemačke, Irske, Italije, Luksemburga, Holandije, Poljske, Portugala, Španije i Švedske.

Važno je napraviti razliku između članstva u mreži EUNR i već uspostavljenog, samostalnog nacionalnog registra ambalaže. Na primer, EUNR izričito navodi da Irska još nema registar proizvođača i da trenutno funkcioniše kroz sistem usklađenosti. Pojedine druge zemlje koriste šire baze podataka o otpadu ili proširenoj odgovornosti proizvođača, umesto registra koji je namenjen isključivo ambalaži.

Šta je praksa pokazala: Primer Nemačke

Kompanija koja prva stavlja upakovan proizvod na tržište određene države najpre utvrđuje da li ima status proizvođača. Zatim se registruje u nacionalnom sistemu i dobija jedinstveni registracioni broj. Za ambalažu koja podleže EPR sistemu proizvođač potom:

• zaključuje ugovor sa organizacijom ili sistemom za upravljanje ambalažnim otpadom;
• prijavljuje količine ambalaže prema vrsti materijala;
• plaća naknadu za sakupljanje, sortiranje i reciklažu;
• periodično dostavlja stvarne količine stavljene na tržište;
• po potrebi podnosi potvrđene ili revidirane izveštaje.

U nemačkom sistemu proizvođač mora da prijavi iste količine i operateru sistema i registru LUCID. Tako nadležni organ može da uporedi podatke i utvrdi da li postoje neprijavljene količine ili neslaganja.

LUCID kao primer dobre prakse

LUCID je javan i besplatan registar u kojem se mogu proveriti naziv kompanije, registracioni broj, vrste ambalaže i robne marke pod kojima se proizvodi prodaju. Registraciona obaveza važi i za proizvođače sa malim količinama ambalaže, kao i za uvoznike, internet prodavce i strane kompanije koje prodaju na nemačkom tržištu.

Posebno dobra karakteristika nemačkog sistema jeste mogućnost automatske provere registracionog statusa poslovnih partnera putem XML datoteke i programskog interfejsa. To omogućava trgovcima, distributerima, elektronskim platformama i pružaocima usluga isporuke da provere da li je dobavljač evidentiran u registru.

LUCID nije samo spisak kompanija već alat za kontrolu.

Registar povezuje podatke proizvođača sa podacima koje dostavljaju operateri sistema, dok se od velikih proizvođača zahteva i revidirana izjava o potpunosti prijavljenih količina.

Jedan konkretan slučaj pokazuje kako to funkcioniše. Nemačka Centralna agencija za registar ambalaže otkrila je da je jedna internet apoteka bila registrovana, ali od 2019. godine nije uključivala svoju transportnu ambalažu u sistem finansiranja reciklaže. Nakon kontrole kompanija je morala naknadno da reguliše obaveze, čiji su troškovi iznosili najmanje 2 miliona evra, bez eventualnih dodatnih kazni.

U drugom slučaju, velika prehrambena kompanija četiri godine nije dostavljala obavezne izjave o potpunosti. Nadležni sud potvrdio je novčanu kaznu, koja je nakon manjeg umanjenja iznosila 33.750 evra. Podaci iz LUCID-a omogućili su da se utvrdi da kompanija prelazi propisane pragove i da nije ispunila obavezu izveštavanja.

EPR se sprovodi u praksi kada se poseduje nacionalni registar ambalaže

Nacionalni registar ambalaže važan je zato što omogućava da se proširena odgovornost proizvođača (EPR) zaista sprovodi u praksi. On omogućava identifikaciju kompanija koje stavljaju ambalažu na tržište određene države i nadležnim organima daje mogućnost da provere da li su te kompanije registrovane. Takođe, proverava se i da li kompanije prijavljuju količine ambalaže, plaćaju propisane naknade i ispunjavaju obaveze u vezi sa reciklažom i upravljanjem otpadom.

Registar doprinosi i pravednijem poslovnom okruženju. Bez njega bi kompanije koje poštuju propise mogle da snose najveći deo finansijskog tereta, dok bi neregistrovani proizvođači izbegavali troškove.

Transparentan registar smanjuje mogućnost izbegavanja obaveza i stvara ravnopravnije uslove za domaće kompanije, uvoznike, internet prodavce i prekogranične prodavce. Osim toga, podaci prikupljeni kroz registar pomažu državnim organima da utvrde koliko se ambalaže stavlja na tržište, koji se materijali koriste i koliko otpada treba prikupiti i reciklirati. To omogućava bolje planiranje, preciznije postavljanje ciljeva reciklaže i efikasnije kreiranje politika upravljanja ambalažnim otpadom.

Za kompanije registar dodatno pojašnjava ko snosi pravnu odgovornost u svakoj državi i obezbeđuje zvaničan postupak za registraciju, izveštavanje i imenovanje ovlašćenog predstavnika, kada je to potrebno.

I dok čitamo tekstove o tome kako sve funkcioniše u EU i kolika je važnost ove teme, Srbija i dalje nema svoj registar ambalaže.

The post Zašto je važno imati nacionalni registar ambalaže i kakva iskustva ima EU? first appeared on Ambipak.

Mreža evropskih nacionalnih registara za ambalažu (EUNR) objavila je smernice kojima se preciznije definiše ko se, prema Uredbi o ambalaži i ambalažnom otpadu (PPWR), smatra „proizvođačem“, a ko „krajnjim korisnikom“.

Pojašnjenja se odnose na sprovođenje obaveza iz člana 44. i narednih članova PPWR-a, odnosno na obaveze povezane sa organizovanjem upravljanja ambalažnim otpadom. Smernice obuhvataju transportnu, uslužnu, prodajnu i grupnu ambalažu, kao i ambalažu za proizvode primarne proizvodnje. Prema objašnjenju EUNR-a, proizvođač se uvek mora odrediti u državi članici Evropske unije u kojoj predmetna ambalaža postaje otpad. Na taj način primenjuje se načelo prvenstva države u kojoj ambalažni otpad nastaje.

Odlučujući je prvi subjekt u domaćem lancu snabdevanja

Za utvrđivanje proizvođača presudno je ko se prvi nalazi u domaćem lancu snabdevanja. Kod transportne i uslužne ambalaže, kao i ambalaže za proizvode primarne proizvodnje koja već ima svoj konačan oblik, lanac snabdevanja počinje od kompletne, prazne ambalaže. Kako se navodi u smernicama, to je najčešće slučaj sa krutom ambalažom.

Kod transportne i uslužne ambalaže, kao i ambalaže za proizvode primarne proizvodnje koja konačan oblik dobija tek prilikom punjenja, lanac snabdevanja počinje u trenutku punjenja, odnosno nastankom kompletne ambalaže. To je najčešće slučaj sa folijama. Kod prodajne i grupne ambalaže lanac snabdevanja takođe počinje od trenutka punjenja.

Ukoliko proizvođač prazne ambalaže ili upakovanog proizvoda ima sedište u državi u kojoj se utvrđuje obaveza, on se smatra proizvođačem, jer pre njega nema drugog subjekta u domaćem lancu snabdevanja.

Ako proizvođač ima sedište u inostranstvu, proizvođačem se smatra prvo preduzeće u domaćem lancu snabdevanja. Strana kompanija smatra se proizvođačem samo kada se roba iz inostranstva isporučuje direktno privatnom ili poslovnom krajnjem korisniku.

Različito značenje pojma „krajnji korisnik“

EUNR je dodatno pojasnio značenje pojma „krajnji korisnik“ u različitim delovima definicije proizvođača. Kod prodajne i grupne ambalaže, na koju se odnosi deo D definicije proizvođača, krajnjim korisnikom smatra se potrošač ili industrijski krajnji korisnik upakovanog proizvoda. Kako se navodi u smernicama, PPWR je u tom pogledu jasan.

PROČITAJTE JOŠ: Evropska komisija objavila Vodič za primenu PPWR uredbe.

Kod transportne i uslužne ambalaže, kao i ambalaže za proizvode primarne proizvodnje, na koje se odnosi deo C definicije proizvođača, krajnji korisnik je potrošač ili industrijski krajnji korisnik proizvoda, a ne krajnji korisnik samog ambalažnog materijala. To znači da se transportna, uslužna ili ambalaža za proizvode primarne proizvodnje šalje direktno iz inostranstva zajedno sa proizvodom njegovom krajnjem korisniku. Kao primer EUNR navodi transportnu ambalažu koja se u okviru elektronske trgovine šalje direktno domaćinstvima.

S druge strane, paker ili punilac koji iz druge države članice uvozi palete, streč, termoskupljajuću ili prijanjajuću foliju, odnosno papir za umotavanje, kako bi u njih upakovao svoje proizvode, ne smatra se krajnjim korisnikom tih ambalažnih materijala.

Objavljene smernice trebalo bi da doprinesu preciznijem utvrđivanju subjekta koji ima status proizvođača u državi članici u kojoj ambalaža postaje otpad, naročito u prekograničnim lancima snabdevanja i slučajevima direktne isporuke krajnjim korisnicima.

The post EUNR pojasnio status proizvođača i krajnjeg korisnika ambalaže po PPWR-u first appeared on Ambipak.